RADIOFLOW

Alonso Lobo de Borja (Osuna, 25 februari 1555 – Sevilla, 5 april 1617) was een Spaanse componist van religieuze renaissancemuziek. Hij genoot in zijn tijd groot aanzien en werd geprezen door onder anderen Lope de Vega en muziektheoretici als Cerone en Andrés Lorente. Tomás Luis de Victoria beschouwde hem als zijn gelijke en hielp bij de verspreiding van Lobo’s Liber primus missarum uit 1602 naar belangrijke centra als Rome, Coimbra en de kathedraal van Mexico.

Lobo kreeg zijn opleiding in de kringen van Spaanse adellijke huizen en trad al op elfjarige leeftijd toe tot het koor van de Kathedraal van Sevilla, waar hij les kreeg van Francisco Guerrero. Hij werd kanunnik in Osuna en later assistent van Guerrero in Sevilla, met wie hij een nauwe band onderhield en op wiens motetten hij meerdere missen baseerde. In 1593 werd hij kapelmeester van de Kathedraal van Toledo, een van de belangrijkste muzikale functies in Spanje, en keerde in 1604 terug naar Sevilla als kapelmeester van de kathedraal, een positie die hij tot 1606 bekleedde.

Lobo’s oeuvre bestaat volledig uit geestelijke muziek en omvat missen, motetten, drie passies, klaagliederen, psalmen en hymnen; een miserere voor twaalf stemmen is verloren gegaan. Zijn stijl wordt gekenmerkt door een combinatie van Palestrina’s vloeiende contrapunt en de sombere intensiteit van Victoria, met een uitgesproken Spaanse inslag en beperkt gebruik van polychorale technieken. Tot zijn bekendste werken behoort het zesstemmige motet Versa est in luctum, en zijn muziek bleef lang na zijn dood in de liturgie aanwezig, onder meer via het regelmatig uitgevoerde Credo romano.