RADIOFLOW

Barbara Lynn (geboren Barbara Lynn Ozen, later Barbara Lynn Cumby, 16 januari 1942) is een Amerikaanse rhythm-and-blues- en electric-bluesgitarist, zangeres en songwriter uit Beaumont, Texas. Ze groeide op in een katholiek gezin, zong in het parochiekoor en schakelde als kind over van piano naar gitaar, die ze linkshandig bespeelt. Geïnspireerd door onder anderen Guitar Slim, Jimmy Reed, Elvis Presley en Brenda Lee richtte ze de volledig vrouwelijke band Bobbie Lynn and Her Idols op en won ze diverse lokale talentenjachten.

Begin jaren zestig werd ze ontdekt via zanger Joe Barry en producer Huey P. Meaux, wat leidde tot haar eerste single “You’ll Lose a Good Thing”, opgenomen in de studio van Cosimo Matassa met onder meer Mac Rebennack (Dr. John). Het nummer, dat ze zelf schreef, bereikte in 1962 de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard R&B-lijst en de Top 10 van de Hot 100, en vormde de basis voor het gelijknamige album. In een tijd dat het ongebruikelijk was dat een zwarte vrouw haar eigen materiaal schreef en een leadinstrument bespeelde, toerde Lynn met prominente soul- en R&B-artiesten en trad ze op in zalen als het Apollo Theater en in televisieprogramma’s als American Bandstand.

In de tweede helft van de jaren zestig stapte Lynn over naar het Tribe-label van Meaux en vervolgens naar Atlantic, waar ze in 1968 het album Here Is Barbara Lynn uitbracht. Na haar huwelijk en de geboorte van drie kinderen trok ze zich in de jaren zeventig en tachtig grotendeels terug uit de muziekbusiness, al bleef ze in Los Angeles sporadisch in clubs optreden en enkele singles opnemen voor kleinere labels. In 1984 maakte ze een tournee door Japan, wat resulteerde in het livealbum You Don’t Have to Go, en vanaf de jaren negentig volgden nieuwe studioplaten zoals So Good en latere uitgaven bij verschillende labels.

Lynn keerde terug naar Beaumont, bleef internationaal optreden en werd meermaals onderscheiden voor haar bijdrage aan blues en R&B. In 1999 ontving ze een Pioneer Award van de Rhythm and Blues Foundation, haar nummer “I’m A Good Woman” werd gesampled door Moby op diens album 18, en ze was te zien in de documentaire I Am the Blues (2015). In 2018 kreeg ze een National Heritage Fellowship, de hoogste onderscheiding van de Amerikaanse overheid voor folk- en traditionele kunsten, en in 2026 werd ze opgenomen in de Blues Hall of Fame.